پیش گفتار: من این نوشته رو سه روز پیش-۲۶ ازدیبهشت نوشتم. اما فرصت نشد این جا بیارمش. امروز که داشتم دوباره می خوندمش، از خودم هم خنده ام گرفت، هم حالم به هم خورد. از این جا گذاشتن اش پشیمون شدم. اما بعد از خواندن سه باره ، به این نتیجه رسیدم که این جا هم بذارمش. بنا به استدلالی که در این نوشته هم آوردم. بی زمانی و بی مکانی ذهنم...

من کنار گذاشته م.

من یادآوری انسان ها رو در سال روز و ماه روز اتفاق ها کنار گذاشته م. این یادآوری هیچ حس خوبی نداره برام. بی معنیه. اگر کسی عزیزه که خب! هست. برای یادآوری ش نباید عادت به یه روز خاص کرد. کسی که عزیزه همیشه هست.

نمی خوام شعار بدم. گفتم کنار گذاشتمش. نگفتم که خیالش هم دست از سرم برداشته. دارم برای اینطور زیستن تلاش می کنم. عیب که نیست! هست؟

اینا رو گفتم تا اینو بگم:

احتمالا موجود خاک تو سری بودم که فکر می کردم نمی شه دست کشید !

بلند شدم. پرده رو کنار زدم و فکر کردم: تمام این روزای من داره تو این فکر می گذره که نکنه اشتباه کرده باشم... تمام این روزهای من داره تو این فکر می گذره که چرا این همه تلخی؟ این همه اجبار؟

 کنار پنجره نشستم. سرم رو به پنجره تکیه دادم و با خودم گفتم: هر چند گاهی وقتا از این امید که اینطوری توی جونم ریشه دوونده خسته ام. اما گاهی هم وجودش خیلی خوبه.

از جام بلند شدم. روبروی آینه نشستم. انگشتم را روی پیشونی دخترک توی آینه گذاشتم و بلند گفتم: این همه دویدن، این همه خسته گی، این همه دلهره و ترس، این همه درد، اگر ایمان داشته باشی که به خاطر تن ندادن به تکراره، به خاطر تن ندادن به بیهودگیه، می ارزه. پوستت کنده می شه اما می ارزه.

سیگاری روشن کردم. سرم را تکیه دادم به دیوار و فکر کردم نمی دونم کی می خواهم فهم کنم که ...

تمام دیروز، من همه اینا رو می گفتم و شعر می خوندم. امروز فهمیدم دیروز چه روزی بود. شب به دوستی گفتم:  برای نبودن چنین آدمی باید غمگین بود؟

قبول دارم که می شه گفت جاش خالی ست.  می شه دلم بسوزه. برای همه حرف هایی که باید می گفت و می شنیدم. برای نگاهی که کم دارمش. اما غم؟! ترجیح می دم فقط دلتنگ باشم و یاد بگیرم چطور می شه گذشت. ترجیح می دم دلتنگ باشم تا دچار تنفر. تنفری که نشانه ی ضعف احساسات و آگاهی از شرایطیه که میتونست باشه و نیست. کسی که میتونست باشه و نیست. تنفر از خودخواهی و بی ارادگی و ترس ذاتی خود آدم. برای از دست دادن کسی... چیزی...

ترجیح می دم یاد بگیرم چطور می شه گذشت. به همون زیبایی ( و آسونی) که اون گذشت...